bxs1

میوهایم با چند داستان همراه شویم در ادامه می توانید با چند ماجرای خواندنی در مورد بکارت زنان تالاب را دنبال نمایید.

چند ماجرای عجیب در مورد پرده بکارت زنان «لطفا بالای 18 سال وارد شوند» به گزارش تالاب تابوی پرده بکارت یا پریود شدن یکی از قضایا بزرگی هست که دختران با ان سروکار دارند . به گزارش تالاب کم اطلاعی یا شرم از بیان سخنان و مشکلات در مورد این قضایا باعث مشکلات بیشماری برای بعضی دخرتان میشود.

زن های زیادی میباشند که سالیان سال رازی بزرگ رابا خود به دوش می کشند. خیلی از زن ها با رازهایشان مدت هاست زیر خاک رفته اند. خیلیها هرروز صبح که از خواب بیدار می شوند نخستین چیزی که ذهن شان را مشغول میکند راز بزرگشان هست؛ رازهایی که گاهی وقت ها دردآور، عمیق و زجرآورند.

من یک مشکلی دارم که نمی توانم با کسی ازدواج کنم

وقت آن هست که ما زن ها دیگر رو دربایستی را کنار بگذاریم و کمی از خود ما بنویسیم؛ از رازهای زنانه مان که طبق معمول جرات نمی کنیم راحت درمورد انها حرف بزنیم.

مخفی میکنیم و مخفی می کنیم. خیلی وقت ها در تنهایی فقط با خود ما درمورد آن حرف می زنیم. حتی گاهی خود ما را سرزنش می کنیم، فاقد این که از کسی بپرسیم. نه در مدرسه یادگیری زنانگی دیده ایم، نه در درس دو واحدی تنظیم خانواده در دانشگاه، نه حتی درخانواده.

در ادامه، سه روایت می خوانید از سه زن که محصول یک جامعه یادگیری ندیده و ناآگاهند. سه زن که سال هاست رنج میکشند و بغض خودرا فرو خورده اند و هیچ کس دردشان را لمس نکرده هست.

فرشته، ۵۲ ساله، اهل تهران:

نوجوان که بودم عادت های ماهانه بسیار طولانی و سختی داشتم. خیلی اذیت میشدم. برای همین یک روز با مادرم رفتیم دکتر. تشخیص دکتر آن زمان این بود که من باید کورتاژ «یک عمل جراحی به معنای تراشیدن جداره داخلی رحم به وسیله ابزاری به نام کورت رحمی» کنم. خب در آن سالها ناآگاهی چندان بود.

من نمی دانستم قرار هست در کورتاژ چه اتفاقی بیفتد. حتی مادرم هم نمی دانست. خلاصه سرتان را درد نیاورم؛ من کورتاژ کردم تا مشکل عادت ماهانه ام حل شود. بعد از این عمل، من تغییراتی در بدنم احساس می کردم که برایم عجیب بود اما با کسی درمورد آن صحبت نمی کردم.

یادم هست یک بار درمورد این تغییرات از مادرم سوال پرسیدم که او در جواب فقط به من گفت: «چیزی نیست!» چند سال بعد، ازدواج کردم.

شوهرم آدم روشنی بودو قبل از ازدواج مرا وادار نکرد که گواهی سلامت بگیرم. رفتیم سر منزل و زندگی مان. من برای نزدیکی با او کمی ترس داشتم. برای همین به دکتر زنان مراجعه کردم. سایت تالاب وقتی موضوع ترسم رابه دکتر گفتم، او در جواب گفت: «باید معاینه ات کنم.» من هم جواب دادم: «من هنوز دوشیزه هستم و نیازی به معاینه نیست.» اما دکتر نپذیرفت و شروع کرد به معاینه. یک دفعه گفت: «خانوم! کی گفته شما دوشیزه ای؟ بکارت شما بطور کامل از بین رفته!»

عرق سرد نشست روی تنم. حالم بد شد. نفسم بالا نمی آمد. یک دفعه جهان جلوی چشمم سیاه شد. شوهرم هم پشت در اتاق دکتر نشسته بودو من واقعا نمی فهمیدم چه اتفاقی برایم افتاده: «چطور ممکنه خانوم دکتر؟ من تا حالا با هیچ مردی نزدیکی نداشتم.» یک دفعه ذکر کورتاژی افتادم که در دوره نوجوانی انجام داده بودم. موضوع رابه دکتر گفتم. او هم متعجب جواب داد: «خب؛ معلومه خانوم. با کورتاژ که بکارتی برای زن باقی نمی مونه. مگه دکترتون بشما اینو نگفته بود؟»

من یخ کرده بودم. ترسیده بودم. لباسم را پوشیدم و از اتاق آمدم بیرون. شوهرم منتظر نشسته بود. گفت: «چی شد؟» گفتم: «می گه من باکره نیستم.» شوهرم چند دقیقه نگاهم کرد و هیچ نگفت.

سایت تالاب چند ساعت سکوت سختی بین ما گذشت. یک دفعه صدایم کرد: «فرشته! این موضوع یه راز بزرگ بین من و توئه؛ برای همه ی وقت. حتی یه نفرم نباید از اتفاقی که واسه تو افتاده باخبر بشه.» گفتم چشم و بعد رفتم برای خودم گریه کردم. گذشت و گذشت. هر وقت پیش شوهرم می نشستم از او خجالت می کشیدم. خدا شاهد هست که هیچوقت به روی من نیاورد اما من شرمم میشد. یعنی باور کرده بود؟ نمیدانم.

همه ی سال های زندگی من با این غم گذشت. آخر چراباید این اتفاق برای من می افتاد؟ ۵۰ ساله که شدم,، یک درد اخیر آمد سراغم. باید رحمم را از بدنم خارج می کردم. دوباره رفتم پیش دکتر زنان.

میخواست معاینه ام کند. بغضم گرفت. گفتم دکتر! شما رابه خدا نه. با تعجب نگاهم کرد و گفت: «خانوم! من یه دکتر جراحم. تا شما رو معاینه نکنم، نمی تونم ببرمتون اتاق عمل.» بغضم ترکید و شروع کردم به گریه کردن و از اول همه ی چیز را برایش تعریف کردم. پا به پای من گریه کرد. گفت: «از دکتری که کورتاژت کرده تعجب می کنم.

اون باید از تو و خونواده ت برای اینکار اجازه میگرفت و دکتری قانونی هم باید از بین رفتن بکارت با عمل جراحی رو تایید میکرد. چرا مادرت پیگیری نکرد؟ چرا این همه ی سال زندگیتو تباه کردی؟ چرا دکتری قانونی نرفتی؟»

من اما هنوز درد دارم. هنوز ناراحتم. هنوز که هنوز هست وقتی می روم عروسی، شب که می آیم منزل تا صبح برای آن عروس گریه میکنم. با خودم میگویم یعنی چه میشود؟ میدانی چند سال هست دارم رنج می کشم؟ اصلا می دانی چه میزان سخت هست؟ هیچ کس حرف مرا نمی فهمد. ۲۰ سال بیشتر هست که دارم زجر می کشم.

مریم، ۳۷ ساله، اهل شیراز:

عادت ماهانه برای من یک ترس بزرگ هست. همه ی وقت با وحشت انتظارش را می کشم. عادت های ماهانه من خیلی عجیبند. دردش آن قدر ترسناک هست که از حال میروم و برایم اورژانس خبر میکنند. باید شانس بیاورم که هم زمان با شروع عادت ماهانه در منزل باشم. وقت هایی که در محل کارم این درد سراغم می آید، پیش همه ی بی آبرو می شوم.

می فهمم همکاران زیرزیرکی درمورد من حرف میزنند و می خندند. من رنگ پریده و بیحال می شوم و دوستانم آب قند برایم درست می کنند. اورژانس می آید به محل کارم. خیلی بد هست. افزون بر این که درد جسمی دارم، از نظر روحی هم آسیب می بینم. چون عالم و آدم می فهمند. هر زمان که درمورد این موضوع با مادرم حرف می زنم، می گوید: «تا ازدواج نکنی، همین هست.» دو سال پیش به مادرم گفتم، می گویند یک عمل جراحی هست که اگر آدم انجام بدهد، درد زمان ماهانه اش کم میشود. مادرم لبش را گزید و گفت: «محال هست.» من هنوز ازدواج نکردم و هنوز درد میکشم. نمی دانم تا کی باید اوضاعم این طوری باشد.

پری، ۶۸ ساله، اهل تهران:

بچه بودم. شاید مثلا ۱۰ سال یا ۱۱ سال. با پدر و مادرم رفتیم باغ پدربزرگ برای تفریح. آتش روشن کردیم و داشتیم با بچه ها دور آتش بازی می کردیم. نمیدانم چه شد؛ یعنی اصلا یادم نیست. افتادم روی آتش و سوختم. بخش زیادی از اندام جنسی من سوخت. مادرم فکر می کرد خیلی بد هست که برای این موضوع به دکتر مراجعه کنیم.

خب، خیلی سال پیش بود. مردم اندازه اینروزها آگاه نبودند. من هیچ وقت درمورد این موضوع با کسی صحبت نکردم. مادرم گفته بود حرف زدن درمورد این ماجرا اصلا موثر نیست. اما خودم فهمیده بودم که این اتفاق، آینده من را تهدید میکنند. ۱۸ ساله که شدم, پسر همسایه یک دل نه صد دل عاشقم شد. یک روز با او صحبت کردم و گفتم ما نمی توانیم باهم ازدواج کنیم چون من یک مشکل بزرگ دارم.

راستش فضای آن زمان اجازه نمی داد که مشکلم را بیان کنم. گفت که هر مشکلی باشد می پذیرد. گفتم مشکل من چیزی هست که تو اگر آنرا بفهمی از این که به من ابراز علاقه کرده ای، منصرف میشوی.

گفت محال هست. از من اصرار و از او انکار. ما ازدواج کردیم. جشن عروسی که به پایان رسید، رفتیم منزل خود ما. همان شب که مشکلم را متوجه شد، سرم داد کشید.

من هم شروع کردم به گریه کردن. هفت سال کج دار و مریز باهم زندگی کردیم. او فقط داد می زد و من فقط گریه می کردم. انگار نه انگار که یک روز عاشقم بود. یک روز صبرم به پایان رسید. از منزل زدم بیرون و زندگی با وی را تمام کردم.

۳۰ سال هست که تنهای تنها هستم. دراین سالها هر مردی که آمد سراغم و ابراز علاقه کرد، فقط گفتم: «من یک مشکلی دارم که نمیتوانم با کسی ازدواج کنم.»

این ها فقط قصه زندگی سه زن هست که سال های سال هست رنجی عمیق را بر دوش می کشند؛ رنجی که ناشی از ناآگاهی هست.

بنظر شما اگر دکتر فاطمه به او درمورد کورتاژ توضیح داده بود، او نمی توانست تصمیم درست تری درمورد بدن خودش بگیرد؟

اگر مریم دریک جامعه آگاه زندگی می کرد و بجای این که دردهایش را برای مادر ناآگاهش شرح دهد به دکتر متخصص مراجعه میکرد، هنوز هم اینقدر درد میکشید؟

اگر مادر پری یک زن آگاه بودو پس از حادثه آتش سوزی وی را نزد دکتر می برد، آیا او بازهم یک زن تنهای غمگین بود؟

شما چه میزان نسبت به بدن خودتان آگاه هستید؟ هر چند وقت یکبار به دکتر زنان مراجعه می کنید؟ درمورد قضایا زنانه تان با چه کسی مشورت می کنید؟ اصلا تا به حال کسی درمورد زنانگی بشما یادگیری داده هست؟

شاید با خواندن این روایت ها با خودتان بگویید که این حرف ها دیگر قدیمی هست ودر سال ۹۶ همه ی زنان و دختران ایرانی آگاه میباشند و به موجب رسانه ها دیگر همه ی زنان آگاهی های ضروری را نسبت به بدن خودشان به دست آورده اند.

درست هست که جامعه نسبت به سال های قبل آگاه تر شده هست اما هنوز هم دخترانی در شهر های بزرگ میباشند که تا به حال گذرشان به مطب دکتر زنان نیفتاده هست. هنوز هم دخترانی میباشند که وقتی زندگی مشترکشان را شروع میکنند، اطلاعات چندانی درمورد خودشان و روابط زناشویی ندارند.

سارا ۲۶ ساله و مجرد میگوید: «من تا همین چند وقت پیش نمی دانستم که دختران مجرد هم باید هر از چندگاهی به دکتر زنان مراجعه کنند اما یک مقاله در اینترنت خواندم که درمورد اهمیت این موضوع بود. وقتی رفتم دکتر و از او خواستم من را معاینه کند، با لحن بدی گفت: برو بخواب رو تخت. چند دقیقه معاینه کرد و با تمسخر گفت: نترس، هنوز سالمی! لحن آن دکتر که خودش هم خانم بود، خیلی مرا خجالت زده کرد. دیگر پایم را مطب دکتر زنان نگذاشتم.»

سمیه ۳۱ ساله که بتازگی ازدواج کرده هست نیز میگوید: «وقتی میخواستم عقد کنم به کلاس های آموزشی رفتم که آن هنگام می گفتند حضور دراین کلاس الزامی هست. من فکر کردم این کلاس ها خیلی می تواند به من همچون یک زن کمک کند اما وقتی رفتم، یک فیلم خیلی قدیمی برایمان اکران کردند که شاید مرتبط به ۳۰ سال پیش بود. یک نفر هم آمد درمورد راه های جلوگیری از بارداری برایمان توضیح داد. همین.»

دکتر فاطمه نعمت اللهی، دکتر زنان و زایمان هست که در وب سایت خود توضیحات مبسوطی درمورد اهمیت مراجعه زنان به دکتر عرضه داده هست. این دکتر می گوید: «این یک موضوع بسیار مهم برای زنان هست که چه هنگامی باید به متخصص زنان مراجعه کنند.

گاهی اوقات سرتان بیش از حد شلوغ هست. گاهی اوقات خیلی خجالت میکشید اما برای همه ی زنان، یک زمانی به وقت دیدار با دکتر نیاز هست. اگر شما مرتب به دکتر زنان مراجعه کنید، مریضی هایتان زودتر تشخیص داده می شود و زودتر هم التیام پیدا می کنید.»

او معتقد هست: «تعداد زیادی از خانم ها به علت ترس یا خجالت، معاینات دوره ای مختص زنان رابه تعویق می اندازند. کم نیستند خانم هایی که به سن ۳۰ سالگی می رسند و هنوز یک بار هم به مطب متخصص زنان مراجعه نکرده اند! این ترس و نگرانی بی مورد احتمال ایجاد عوارض و خطر پیشرفت انواع مریضی های زنانه را بالا می برد.»

نعمت اللهی ادامه میدهد: «مقدور هست فرد، مبتلا به ویروس زگیل تناسلی شده باشد ودر عین حال علامتی از خود نشان ندهد در حالی که شاید این ویروس باعث ایجاد تغییراتی در دهانه رحم او شده باشد و بعد از چند سال تازه متوجه شود به سرطان پیشرفته دهانه رحم مبتلا شده هست. مضمون مهم این هست که اگر زودتر به مطب متخصص زنان مراجعه کرده بود، خیلی راحت می توانست در مراحل نخست سرطان، آنرا ریشه کن کند. پس اجازه ندهید ترس و وحشت از معاینات، سلامتتان رابه خطر بیندازد. همین امروز از یک متخصص زنان وقت بگیرید.»

این دکتر تاکید میکند: «خانم ها از زمان بلوغ می توانند مراجعه به متخصص دکتر زنان را شروع کنند چرا که امروزه مریضی های زنانه از جمله تخمدان پلی کیستیک، کیست های درموئید، کیست های ساده تخمدان و بی نظمی قاعدگی در بین نوجوانان شیوع بالایی پیدا کرده هست. بعد از ازدواج نیز مراجعات دکتری به متخصص زنان دیگر حالت اختیاری ندارد و باید به صورت سالانه انجام شود؛ حتی اگر هیچ مشکلی نداشته باشند.»

درست هست که ناآگاهی جنسی همان طور که در بین زنان وجوددارد در بین مردان هم دیده میشود اما از آنجا که زنان از نظر روحی و جسمی حساس تر میباشند و طبق معمول بیشتر به علت شرم و حیا از بحث دراین اساس خودداری می کنند، دراین گزارش مورد بررسی و مطالعه قرار گرفته اند.

برچسب ها: زنان, پرده بکارت زنان
.

منبع : talab.org