آکاایران: کودک من عادی نیست

 

بیش فعال های پرهیاهو

بیش فعالی یکی از شایع ترین اختلال های روانپزشکی کودکان است. تقریبا 7درصد از بچه های دنیا به بیش فعالی دچارند اما بسیاری از کودکان بیش فعال ممکن است هیچ گاه به پزشک مراجعه نکنند یا به خاطر علائم خفیف بیماری شان شناسایی نشوند. بنابراین، آمار ابتلا به اختلال بیش فعالی ممکن است بسیار بیشتر از اینها باشد.

این اختلال که با کمبود تمرکز و توجه همراه است و به اختصار به آن ADHD گفته می شود، هنوز دلیل مشخصی ندارد. آنچه مسلم است اینکه بچه های دارای اختلال بیش فعالی، با یک نقص مادرزادی در لوب پیشانی مغزشان متولد می شوند که باعث کاهش تمرکز و کنترل بر رفتارهایشان می شود. بعضی از محققان عواملی مثل استرس بارداری، آلودگی هوا، تغییر سبک زندگی و تغذیه را در بروز بیش فعالی مؤثر می دانند اما هیچ کدام از این ادعاها هنوز ثابت نشده است. ADHD در پسرها بیش از دخترها شایع است و درصورت وجود سابقه خانوادگی احتمال بیشتری وجود دارد که بچه های بعدی هم بیش فعال باشند.

مهم ترین مشخصه بچه های بیش فعال رفتار تکانشی آنهاست؛ یعنی بدون فکر و محاسبات قبلی و به طور ناگهانی کارهایشان را انجام می دهند. مثلا ناگهان وسط خیابان می پرند، پرحرفند و به محض آنکه چیزی به ذهنشان رسید بیان می کنند، بدون آینده نگری خرج می کنند و به طور کلی کنترل کافی بر رفتارشان ندارند. این بچه ها همچنین نمی توانند مدتی طولانی روی کاری تمرکز کنند. همین کمبود تمرکز هم باعث می شود در یادگیری درس ها یا مهارت های عملی ساده مثل حل کردن پازل یا خانه سازی با لگو به مشکل بربخورند. آنها خواب ناآرامی دارند، حرکات پراکنده و اضافی دارند و نمی توانند کارهای ظریفی که نیاز به دقت دارند، انجام دهند. اگر چنین نشانه هایی را در بچه های اطرافتان می بینید، به احتمال زیاد با یک مورد بیش فعالی مواجه هستید.

6 قدم تا کنترل بیش فعالی

بیش فعالی از 3سالگی تشخیص داده می شود و با بیشتر شدن سن کودک و رسیدن او به نوجوانی، شدت علائم کمتر می شود اما هیچ گاه علائم این اختلال کاملا برطرف نخواهد شد و حتی ممکن است فرد همچنان در بزرگسالی دچار بیش فعالی و کمبود توجه و تمرکز باشد. برای درمان بیش فعالی باید این نکات را بدانید:

1- نخستین قدم برای درمان کودک مبتلا به بیش فعالی این است که مشکل را بپذیرید و با ربط دادن آن به شیطنت، بازیگوشی یا تأثیرپذیری از دوستانش، آن را انکار نکنید. داشتن یک فرزند بیش فعال مشکلی نیست که به تنهایی از پس حل کردنش برآیید و حتما باید از یک روانشناس کودک کمک بگیرید. روانشناس بعد از بررسی اختلال کودک، به او مهارت هایی می آموزد تا بتواند تمرکز بیشتری داشته باشد و رفتارهای تکانشی او به حداقل برسد.

2- بچه های بیش فعال نیاز بیشتری به تحرک در فضای باز دارند. یکی از توصیه های پزشکان برای این بچه ها، فعالیت های ورزشی شدید مثل شنا یا رزمی است. جالب است بدانید که بسیاری از قهرمان های ورزشی دنیا در کودکی بیش فعال بوده اند. مایکل فلپس، قهرمان شنای المپیک یکی از همین ستاره های بیش فعال است.

3- درصورتی که چالش های کودک و خانواده اش زیاد باشد یا عدم تمرکز کودک منجر به افت تحصیلی او شود، نیاز به دارودرمانی وجود خواهد داشت. در این صورت، روانشناس، شما را به یک روانپزشک ارجاع می دهد تا با تجویز داروهای خاصی به تحریک بیشتر مغز و کاهش نقص عملکردی آن کمک کند. دارودرمانی باعث می شود کودک تمرکز بیشتری داشته باشد، کنترل پذیرتر شود و مشکلات او کاهش یابد. یادتان باشد که این داروها فقط باید زیرنظر پزشک مصرف شوند و هر تغییری در دوز دارو یا ترتیب استفاده آن، نیازمند نظر روانپزشک است.

4- درباره بچه هایی که مدرسه می روند، حتما معلم را از اختلال بیش فعالی کودک مطلع کنید. این بچه ها با وجود اینکه از هوش کافی برخوردارند، به دلیل کمبود توجهشان نمی توانند به اندازه همسن و سالانشان در درس ها موفق باشند. از معلم بخواهید در مقابل کودک بیش فعال صبورتر باشد و با دادن تکلیف های متفاوت به تمرکز بیشتر او کمک کند.

5- برخی مطالعات نشان داده اند که رژیم های غذایی که قند و نمک پایین تر، کربوهیدرات کمتر و کافئین محدودتری دارند، برای کودکان مبتلا به ADHD مناسب ترند. غذای این کودکان بهتر است سرشار از پروتئین و سبزیجات باشد و از خوردن فست فودها، غذاهای کارخانه ای و تنقلات دوری کنند.

6-کودک بیش فعال انرژی بیشتری از شما می گیرد چون نه تنها مثل کودکان عادی حرف شنوی ندارد بلکه نیاز به مراقبت و توجه بیشتری دارد تا با رفتارهای تکانشی اش به خود صدمه نزند. این کودکان همچنین بیشتر در معرض آسیب های اجتماعی و رفتارهای خلافکارانه و پرهیجان هستند. بنابراین چالش های زیادی با او خواهید داشت که آرامش زندگی تان را تحت تأثیر قرار می دهد. برای یادگیری شیوه های تربیت یک کودک خاص، به روانشناس خانواده مراجعه کنید تا به شما و دیگر اعضای خانواده روش هایی برای ارتباط بهتر با کودک را آموزش دهد.

شیطنت کودک، بیش فعالی نیست

یک نکته مهم در خصوص بیش فعالی این است که شیطنت گاه به گاه کودک مان را به پای بیش فعالی او نگذاریم. بالاخره یادمان باشد که کودکان انرژی زیادی دارند و این انرژی را با بازی کردن و دویدن و این جور فعالیت های پرجنب و جوش تخلیه می کنند، خانه های آپارتمانی و کوچک این دوره و زمانه هم که اجازه هر فعالیتی را از کودکان گرفته. البته هیچ آزمایشی وجود ندارد که با انجام آن بتوان گفت کودک دچار بیش فعالی است، اما اغلب پزشکان با پرسش هایی که انجام می دهند و بررسی رفتار کودکان و میزان اهمیت آن براساس سن و سال او سعی می کنند تشخیص صحیح را داشته باشند. آنها باید عواملی مانند عصبانیت، اختلال یادگیری، افسردگی، طلاق یا بیماری یکی از اعضای خانواده را هم در نظر بگیرند و بعد درباره بیش فعال بودن یک کودک نظر بدهند. پس به محض دیدن شیطنتی از فرزندتان، نگران نشوید و شال و کلاه نکنید که به نزد یک روانشناس بروید.

.

منبع :