وقتی صحبت از مشورت می شود، اولین چیزی که به نظر می رسد این است که کسی مشکل یا مسئله ای دارد و درباره آن با کسی که بیشتر می داند صحبت می کند تا مشکلش حل شود.

مشورت را به معنی صلاح اندیشی و کنکاش درباره یک موضوع هم می دانند و مشاوره به معنی با هم مشورت کردن به کار می رود.

به طور کلی مشاوره یا Conseling / Counselling در فرهنگ های علوم رفتاری به این ترتیب تعریف شده است:

" بحث و بررسی عمیق مشکلاتی که فرد با آنها مواجه است. معمولاً فرد پس از گفت و گو درباره مشکلاتش با مشاور، به راه حلی دست می یابد."

مشکل فرد نیز ممکن است در زمینه های مختلف باشد. حالا بر می گردیم به سؤال اول که آیا می شود با فرزند هم مشورت کرد. نکته ای  که ممکن است قبل از پاسخ به ذهن برسد این است که مگر فرزند می تواند در مقام مشاور قرار گیرد؟ یا مگر فرزند می تواند کمک کند تا مشکل ما حل شود؟

اصلاً ببینیم مشکل یا مسئله یعنی چه و بعد درباره این پرسش ها گفت و گو کنیم. "مشکل یا مسئلهProblem به هر وضع پیچیده حقیقی یا ساختگی می گویند که حل آن مستلزم فعالیت فکری است."

بنابراین حالا می توانیم به این پرسش که " آیا می شود با فرزند مشورت کرد؟" بهتر پاسخ بگوییم.

ما به عنوان والدین معمولاً در برابر مشکلاتی قرار می گیریم که به طور حقیقی و واقعی ، یا به صورت ساختگی و بنا به مصلحت می تواند از طریق  مشورت با فرزند حل شود و این مشورت علاوه بر حل مشکل ، فایده های دیگری نیز در بردارد.

والدین، مربیان و همه کسانی که به نوعی با کودک و نوجوان سروکار دارند، برای کار و زندگی و رابطه با کودک یا نوجوان به اموری برمی خورند که نیاز به تصمیم گیری دارد. طبیعی است که بزرگترها اگر به نقش و اهمیت مشورت یا کوچکترها پی نبرده  باشند، می توانند به راحتی برای آنها تصمیم بگیرند. اما آیا همیشه این تصمیم گیری ها بهترین و درست ترین تصمیم هاست؟

و حتی اگر چنین باشد ، آیا این حرکت ، اعتماد به نفس و رشد شخصیت فرزند را دچار اختلال نمی کند؟

یعنی آیا فرزند به جایی نمی رسد که احساس کند هیچ نقشی در زندگی خود ندارد و دیگران برای او تصمیم می گیرند؟

پس به والدین و بزرگترها سفارش می کنیممشورت با فرزند را جدی بگیرند و آن را عامل مهمی در رشد شخصیت او بدانند.

 فقط در مشورت به نکات زیر توجه کنید:

- مشورت باید با توجه به سن فرزند، میزان تجربه و اطلاعات او صورت گیرد. یعنی اموری که مربوط به او نیست و یا او اطلاعات لازم را برای اظهار نظر درباره اش ندارد، با او در میان نگذارید.

- در اصولی که به آن باور دارید و نمی توانید تغییری در عقیده خود بدهید مشورت نکنید.

- خود را آماده پذیرش نظر فرزندتان بکنید. پس به جای نظرخواهی به طور مطلق ، او را در برابر دو امر مساوی قرار دهید تا یکی را انتخاب کند. مثلاً نپرسید " به نظر تو در تعطیلات چه کار کنیم؟" بلکه دو کار را که می توانید - در تعطیلات انجام دهید مطرح کنید و از او بخواهید یکی را انتخاب کند.

- در مشورت با فرزند به او کمک کنید تا یاد بگیرد جوانب مختلف یک موضوع را بسنجد بعد تصمیم بگیرد.

- به فرزند کمک کنید تا درک کند که نظر مشورتی دادن به منزله ی نظر نهایی نیست.

منبع : tebyan.net