آیا کودک می تواند در رختخواب شما بخوابد ؟

بسیاری از والدین  برای رهایی از ناراحتی های هنگام خواب،در مقابل کودک کوتاه می آیند و او را در تمایلاتش برای خوابیدن درکنار خودشان آزاد می گذارند . و احساس می کنند که این بهترین کار برای کودک است.اگر چه این کار برای  یکی دو شب قابل توجیه است مثلاً وقتی که کودک بیمار است یا روحیه نامناسبی دارد؛اما در بیشتر موارد این عمل  مناسب نیست. همه ما این حقیقت را می دانیم که افراد در رختخواب مجزا بهتر می خوابند . مطالعات  نشان داده که حرکات و بیداریهای یک فرد در طول شب  افراد دیگری را که با او در یک رختخواب می خوابند بیدار کرده و باعث ایجاد تغییرات خواب می شود . لذا بهتر است که کودک را با افراد دیگر در یک جا نخوابانیم . تنهایی خوابیدن بخش مهمی از یادگیری کسب استقلال،بدون اضطراب  و همراه با آرامش و اطمینان  است . این روند در رشد روانی  به موقع او اهمیت بسزایی دارد . خوابیدن کودک در بستر شما به جای آن که باعث آرامش و اطمینان او شود  برای او اضطراب و سردرگمی را به همراه می آورد . اگر به کودک خود اجازه بدهید تا میان شما و همسرتان بخوابد احتمالاً به دلیل این که خود را مسئول جداییشمامی داند احساس قدرت زیادی خواهد کرد و همین  موجب نگرانی او هم می شود؛چون می خواهد  مطمئن شود که شما او را تحت کنترل دارید و هرگاه که صلاح باشد بی توجه  به تمایل او اعمال سلیقه می کنید.اگر شما نشان دهید که نمی توانید به این نحو عمل کنید و او می تواند هر طور که بخواهد عمل کند ممکن است که احساس تزلزل کند .

اگر کودک با یکی از والدین خود  زندگی می کند،یا یکی از والدین دور از خانه و در محل کار است و یاحتی در اتاق دیگر می خوابد وجود این وضعیت برای او اضطراب  بیشتری را به همراه خواهد داشت . در اینجا بعضی والدین آسانترین راه را انتخاب می کنند و او را به رختخواب خود می آورند و یا یکی از  آنها به رختخواب او می رود .  اما کودک باز هم  اطمینان  خاطر نخواهد یافت  چرا که  احساس می کند جای یکی از  آنها را گرفته است و یا خود را مسئول جدایی می داند و همین امر او را دوباره نگران می کند. اغلب بچه هایی که والدین آنها جدا از هم زندگی می کنند و یا طلاق گرفته اند  خود را در این آشفتگی خانوادگی مقصر می دانند.ناراحتی این کودکان بیشتر مربوط به زمانی است که در رختخواب  والدینشان  می خوابیده اند  .

اکثر بچه ها مشکل جدی و مداومی برای تنهایی خوابیدن ندارند . اگر کودک شما از تنهایی خوابیدن خیلی می ترسد و شما اجازه می دهید  کنار شما بخوابد مشکل او را حل نکرده اید . ترس او  باید دلیل داشته باشد . شما وقتی به او کمک می کنید که به همراه  او بکوشید تا علت ترس او را پیدا کنید . این کار به صبر ، درک و استقامت قابل ملاحظه  شما نیاز دارد .

اگر به خاطر تمایل  خودتان او را به رختخواب خود میآورید بهتر است احساستان را دوباره ارزیابی کنید.برخی از افراد که تنها زندگی می کنند ( به دلایل متفاوت ) از این که شبها کنار فرزندشان بخوابند کمتر احساس تنهایی و ترس کرده و راضی تر هستند و یا گاهی اوقات که والدین از دست هم ناراحت هستند کودک را به رختخواب می برند . اگر شما هم با این گونه مسائل درگیر هستید باید گفت که به جای کمک به کودکتان  سعی دارید که مشکل خود را حل کنید . زمانی که چنین الگویی برای خواب وجود داشته باشد نه تنها کودک  بلکه همه افراد خانواده از این مسئله رنج می برند.  باید مشکل و نیاز خودتان را درک کنید و با آن کنار بیایید واگر این مشکل به آسانی حل نشود می بایست  از متخصصان کمک بگیرید .

اگر کودک عادت کند همیشه با شما بخوابد او را در مهد کودک هم نمی توانید  تنها بگذارید .این عادت او در زندگی اجتماعی  شما نیز تاثیر می گذارد و دیری نمی گذرد که احساس می کنید نسبت به کودکتان عصبانیت  روزافزون  پیدا کرده اید وزمانی هم که آن قدر بزرگ می شود  که دیگر نتوانید با او در یک رختخواب بخوابید نمی توانید قانعش سازید که به رختخواب خودش برود .

البته  آن روز زمانی است که مجبور هستید  حضور کودکتان را هر شب در اتاق خودتان تحمل کنید .

ممکن است شما یک یا دو اتاق خواب داشته باشید  و علاوه  بر چند بچه،پدر بزرگ و مادر بزرگ هم با شما زندگی کنند  که برای خودشان اتاق نیاز دارند و یا ممکن است در خانه ی کسی باشید که آنها تنها یک اتاق دارند.اینها همه نمونه هایی از موقعیتهای دشواری است که البته  برای آنها راه حل  هم وجود دارد.مثلاً اگر کودک شما مجبور است در اتاق  شما بخوابد  به او یک رختخواب جداگانه بدهید که گوشه ای از اتاق را به خودش  اختصاص دهد و سعی کنید فضایی  مخصوص وسائل او ایجاد نمایید .

اسباب بازی یا یک ملحفه مخصوص

به جای آن که  کنار کودک نوپا و یا خردسالتان بخوابید تا خوابش ببرد بهتر است از یک عروسک نرم پارچه ای،یک اسباب بازی و یا حتی پتوی  مخصوص استفاده کنید  اسباب بازی معمولاً کودک را سرگرم و متقاعد می کند تا شب را به تنهایی  سپری کند. این کار باعث می شود تا او احساس کند که بر دنیای پیرامون خود تا حدودی کنترل دارد . چرا که یک اسباب بازی و یا یک ملحفه را هر وقت که او بخواهد می تواند همراه داشته باشد و این اسباب بازی هیچ گاه  او را ترک نمی کند .

کودک معمولاً  چنین اشیائی را در ابتدای  سنین نوپایی  انتخاب می کند  و دوستی  با آن را تا 6 – 8 سالگی ادامه می دهد اگر کودک شما با یک اسباب بازی و یا یک عروسک پارچه ای  نرم سرگرم  شود آن را وارد برنامه خواب خود خواهد کرد. اسباب بازی که با او غذا بخورد و به قصه هایش گوش دهد. به او اطمینان دهید که اسباب بازی اش را تا هر زمانی که بخواهد می تواند  داشته باشد.این کار،شب بخیر گفتن را برای او آسان تر می کند.   

منبع : tebyan.net