اگر طاقت دارید فرزند دار شوید


پژوهشگران در یک تحقیق جدید دریافتند: تجارب استرس زا در دوران کودکی شامل سوءاستفاده‌های گفتاری و رفتاری
(جسمی) از کودکان، عمر آنها را کوتاه می‌کند.



این تحقیق روی بیش از 17 هزار فرد بزرگسال صورت گرفت و طی آن محققان دریافتند: کودکانی که تا پیش از رسیدن به
سن 18 سالگی حداقل 6 بار یا بیشتر اتفاقات استرس زا و پرتنش شدیدی را تجربه می‌کنند زودتر از سایر همسالان خود
که این تجارب را نداشتند در سنین بزرگسالی می‌میرند و احتمال مرگ زودهنگام آنها تا دو برابر افزایش می‌یابد.

شرح این تحقیق در مجله آمریکایی «طب پیشگیری» منتشر شده است.
دکتر دیوید براون متخصص همه‌گیرشناسی در مرکز کنترل و پیشگیری امراض آمریکا در آتلانتا خاطرنشان کرد: ما امیدواریم
در نتیجه انجام این تحقیقات سوء‌رفتارها با کودکان و قرار دادن آنها در شرایط پراسترس به شکل‌های مختلف بیش از پیش و
به طور گسترده بعنوان یک مشکل و مساله جدی در عرصه بهداشت عمومی در نظر گرفته شده و برای مقابله با آن
اقدامات موثر صورت گیرد.
کودکانی که تا پیش از رسیدن به سن 18 سالگی حداقل 6 بار یا بیشتر اتفاقات استرس زا و پرتنش شدیدی را تجربه می‌کنند زودتر از سایر همسالان خود که این تجارب را نداشتند در سنین بزرگسالی می‌میرند و احتمال مرگ زودهنگام آنها تا دو برابر افزایش می‌یابد.



محققان تاکید کردند:

کودکان با استرس‌ها و تنش‌های سنگینی مواجه می‌شوند که تاثیر منفی روی رشد عصبی آنان
می‌گذارد و عواقب ناخوشایندی در طول عمر خواهد داشت. این فشار های روانی می تواند در هر سنی بنا بر میزان توان
کودک تعریف شود . شاید بتوان گفت مشاجرات خانوادگی که بیش از حد معمول باشد و والدین یکدیگر را تحقیر کنند. و یا
انتظارات تحصیلی که اوقات بازی  و سرگرمی را که نیاز کودک است از او میگیرد. و یا حضور طولانی مدت کودک در خارج از
منزل به دلیل شاغل بودن مادر و یا داشتن پرستار و مراقبان متعدد و هر کدام با روش ها و شیوه های متفاوت از جمله
فشار های عاطفی است که او مجبور است تحمل کند.

آنچه کودک نیاز دارد وجود والدینی حمایتگر اما پرورش دهنده  استقلال و صبور است تا در قبال این مسئولیت خطیر و حساس توان صبر  وتحمل برای برطرف کردن نیاز های طبیعی و بجای او را داشته باشند.


کودکان حد اقل تا دو سالگی نیاز به حضور در جمع پر محبت و  پشتیبان خانواده دارند تا نیاز های عاطفی خود را به صورت

تمام و کمال از طریق خانواده برطرف کنند. از سوبی دیگر نوع رفتار پدر و مادر با کودک نیز می تواند در این امر موثر باشد.

شیوه های فرزند پروری همرا ه با توهین و سرکوب های مداوم بدون ایجاد محیطی محبت آمیز و حمایت کننده نیز می

تواند از عوامل آسیب رسان به روح و روان کودک باشد .  آنچه کودک نیاز دارد وجود والدینی حمایتگر اما پرورش

دهنده  استقلال و صبور است تا در قبال این مسئولیت خطیر و حساس توان صبر  وتحمل برای برطرف کردن نیاز های
طبیعی و بجای او را داشته باشند.
سلامت همراه با اضافات