آکاایران: تبعیض میان کودکان چه بر سرشان می آورد؟

در این میان کودکانی که عموما از لحاظ مختلف ضعیف تر هستند، براساس پیش داوری های غلط و اخلاقیات حاکم بر خانواده از حقوق یکسانی نسبت به دیگر خواهرها و برادرهای خود برخوردار نمی شوند.

این رفتار نابرابر، شخصیت انسانی و اجتماعی افراد را زیرپا می گذارد و به ویژه در کودکان بذر کینه و بدبینی را نسبت به والدین می پراکند.
در سیره ائمه(ع) تبعیض میان کودکان بسیار نکوهش و ممنوع شده و به جای آن به مساوات بین آنها سفارش شده است.
اصولا وقتی در خانواده بچه دومی متولد می شود، به طور ناخودآگاه بیشتر توجه پدر و مادر معطوف نوزاد نوین می شود و خانواده بیشتر وقت خود را صرف بچه دوم می کند که این کار در وهله اول باعث می شود بچه اول دچار استرس شود.
او فکر می کند بچه دوم جای او را گرفته و او دیگر جایی میان خانواده ندارد، در نتیجه شروع به آزار و اذیت بچه دوم و آزار پدر و مادرش می کند. در چنین مواقعی والدین باید سعی کنند بخشی از وظایف مراقبتی از بچه دوم را به بچه اول واگذار کنند تا این حس که برادر یا خواهر نوین جای او را گرفته، در او به وجود نیاید.
اشکال تبعیض طبقه بندی علمی خاصی ندارد. در بسیاری از موارد خانواده ها بین فرزند کوچک و بزرگ، فرزند پسر و دختر، فرزندی که تحصیلات بهتری دارد و فرزندی که در این امر ضعیف تر است، فرق می گذارند.
تبعیض، رفتاری ناخودآگاهانه است که همیشه آثار مخربی دارد و باعث می شود کسی که مورد سرزنش قرار می گیرد دچار بی اعتمادی و کمبود محبت شده و در زندگی به خوبی پیشرفت نکند.
این رفتار می تواند ریشه در کودکی خود والدین داشته باشد. از دیگر دلایل آن وجود تعصبات و باورهای غلط در جامعه ما است که متاسفانه براساس آن برخی خانواده ها به فرزند پسر بیشتر از فرزند دختر اهمیت می دهند.
شکل ظاهری افراد نیز یکی از عوامل بروز این رفتار است. ادعای برخی والدین در این خصوص که هیچ تفاوتی بین بچه ها نیست و همه مثل هم بوده، اغلب تظاهر است و متاسفانه تبعیض بین خانواده ها بسیار دیده می شود.
مخصوصا توجه ناعادلانه به فردی که از لحاظ ظاهری زیباتر و سالم تر است، حس حسادت و کینه را در دل کودکی که این ویژگی ها در او کمتر است، بر می انگیزد و باعث می شود در آینده، فردی اجتماعی نباشند.
این رفتار، ضربه های روحی زیادی به کودکان وارد می کند. فردی که پایین نگه داشته می شود، دچار حس حقارت شده و احساس بی ارزشی می کند. او اعتماد به نفس خود را از دست می دهد و احساس شکست می کند.
برعکس، افرادی که خیلی به آنها توجه شده، دچار اعتماد به نفس کاذب می شوند و همین عامل باعث می شود رفتارهایی را مرتکب شوند که از دید اطرافیان خوشایند نبوده و درنهایت در اجتماع از احترام زیادی برخوردار نباشند.
حتی ممکن است به دلیل طرفداری بی جای والدین، آنها نتوانند در جامعه به خود متکی بوده و در آینده در برخی شرایط نتوانند از خود دفاع کنند.

گردآوری: گروه ۷ گنج

www.7ganj.ir

.

منبع : 7ganj.org