آکاایران: علت علاقه کودکان به بازی دالی موشه

برای والدین عزیز که در پی بهترین ها برای تربیت و پرورش فرزندان خود هستند در بخش کودکان و والدین پورتال رنگی مطالب مطابق علم روز در زمین های مختلف را گردآوری و منتشر می کنیم که در این مقاله در مورد بازی کودکان صحبت کرده ایم.

دالی موشه نوعی بازی است که به یک بازی جهانی تبدیل شده است

دالی موشه نوعی بازی است که از موانع زبانی و فرهنگی سراسر دنیا عبور کرده و به یک بازی جهانی تبدیل شده است. اما چرا همه کودکان از بازی دالی موشه لذت می برند؟
دالی موشه نوعی بازی است که از موانع زبانی و فرهنگی سراسر دنیا عبور کرده و به یک بازی جهانی تبدیل شده است. یکی از ما چشم هایش را مخفی کرده سپس یواش یواش آنها را آشکار می کند. این کار موجب خنده شدید نوزادان می شود که به دنبال آن، ما را هم به خنده وا می دارد و بارها و بارها این بازی تکرار می شود.

دالی موشه هیچ وقت کهنه نمی شود و از نسلی به نسل بعد منتقل می شود. اما ما انسان ها با ویژگی های منحصر به فرد در مکان های منحصر به فرد و با ژن های خاص خود متولد می شویم، پس چرا کودکان سراسر دنیا این بازی را دوست دارند؟

کودکان نمی توانند کتاب بخوانند و همچنین افراد زیادی را نمی شناسند، بنابراین تداوم شگفتی و فراگیری فرهنگی دالی موشه شاید اشاره ای است به این موضوع که این بازی چیزی اساسی در ذهن نوزادان را فعال می کند و صرفا نوعی عادت یا مد روز نیست. این بازی می تواند به ما اساس چیزی که افکار یک انسان بزرگسال برآن بناشده است را نشان دهد.

تئوری اولیه مبنی براینکه چرا نوزادان از دالی موشه لذت می برند تعجب و شگفتی شان از دیدن دوباره چیزهایی است که ناپدید شده اند. البته از نظر ما بزرگسال ها این موضوع دلیل خوبی برای خندیدن نیست. اما وقتی از دید کودکان به این مساله فکر کنید می توانید این موضوع را بپذیرید.

کودکان در ابهامی یکنواخت و دایمی قراردارند و باید به تدریج اتفاقاتی که اطراف شان رخ می دهد را بشناسند و درک کنند. شما وقتی صدای کسی را درخانه بشنوید، می دانید او دور نیست و اگر آن فرد از پشت مبل صدای تان کند می دانید که او هنوز وجود دارد، اما با خود لحظه ای فکر کنید که با چه دلایلی و چگونه به این درک و اطمینان رسیده اید.

ژان پیاژه، روانشناس سوئیسی، این اصل را تداوم شی ء نامیده است. این اصل در واقع درک وجود جسمی است حتی وقتی دیده نمی شود و بنابر گفته او دو سال اول زندگی کودکان طول می کشد تا این اصل را درک کنند و مسلما در این دو سال، بازی دالی موشه برای آنها بسیار جالب و مهم است.

وقتی از این نگاه به بازی دالی موشه بنگرید دیگر تنها سرگرمی و شوخی به نظر نمی آید، بلکه به کودکان کمک می کند اصول اساسی وجود چیزی را بارها بیازمایند و همینطور یاد بگیرند ممکن است اطراف شان چیزهایی وجود داشته باشد.ثابت شده است که دالی موشه می تواند در سال های اولیه زندگی کودک در رشد شناختی او بسیار مفید باشد. اما تردیدهایی نیز وجود دارد مبنی براینکه لذت بردن از این بازی صرفا آموزشی نیست و موضوعی عمیق تر پشت آن نهفته است که محققان با تحقیقات خود به توضیح آن پرداخته اند.

تعجب و شگفتی در بازی دالی موشه

بازی دالی موشه از ساختار اساسی تمام شوخی های خوب مانند تعجب و سپس توضیح آن برخوردار است.

ژرود پروت و هنری گلیتمن دو محقق، این مساله را با آزمایشی که بیشتر به نظر تفریح می آمد روی یک گروه نوزاد ۶، ۷ و ۸ ماهه نشان دادند. بیشتر وقت آزمایش بازی دالی موشه به طور معمول انجام شد، اما هرازگاهی یک بزرگسال مخفی می شد و بزرگسالی دیگر خود را نشان می داد و یا درمکانی مخفی و در مکانی دیگر ظاهر می شدند. تصاویر ویدیویی نوزادن نسبت به اینکه تک تک آنها چقدر لبخند می زدند یا می خندیدند درجه بندی شد.

نوزادان هنگام آزمایش های مخفی و ظاهر شدن لبخند می زدند، اما کمتر می خندیدند حتی زمانی که نتیجه شگفت آورتربود.علاوه برآن تفاوت لذت بردن آنها از دالی موشه معمولی با مخفی و ظاهرشدن با افزایش سن شان افزایش می یافت. (هشت ماهه ها از بازی مخفی و ظاهر شدن لذت کمتری می بردند.)

تعبیر محققان در این خصوص این است که این بازی به پیش بینی نتیجه، وابسته است و هرچه کودک بزرگتر باشد قدرت پیش بینی اش بیشتر است، بنابراین میزان اختلاف با آنچه که واقعا رخ می دهد بیشتر می شود و برایشان لذت کمتر و کمتری می آورد. راز نهایی محبوب ماندن بازی دالی موشه این است که آن صرفا یک بازی نیست.

کودکان هرچه بزرگ تر می شوند راحت تر اجازه می دهند این بازی با توانایی های جدیدشان تطبیق پیدا کند و کمک می کنند که خود به همراه بزرگسالان یک بازی همیشگی را با روش های متفاوتی انجام دهند و از لحظات شان لذت ببرند.

قدیمی ترین شکل دالی موشه به تدریج ظاهر شدن است. بدین ترتیب که بزرگسال قبل از اینکه خود را نشان دهد اعلام می کند که دارد می آید و سپس درمرکز توجه کودک قرار می گیرد. هر قدر کودک بزرگتر می شود از بازی مخفی و ظاهر شدن بزرگسال بیشتر لذت می برد. اما بعد از یک یا چند سال کودکان یاد می گیرند که خودشان با مخفی و ظاهر شدن، کنترل اوضاع را به دست گیرند.

بدین روش دالی موشه می تواند موجب تعادل کامل چیزی شود که کودک در حال رشد، آن را دنیا می داند. در واقع آنچه که آنها را قادر به کنترل چیزی می کند که هنوز برایشان شگفت آور است. خوشبختانه ما بزرگترها هم از خنده آنها شاد می شویم و خودمان از تکرار این بازی خسته نمی شویم.

علت علاقه کودکان به بازی دالی موشه علت علاقه کودکان به بازی دالی موشه

در مورد بازی های کودکان بیشتر بدانید

بازی ها به چهار دسته تقسیم می شوند

بازی ها به چهار دسته جسمی (Physical)، تقلیدی (Imitative)، ساختنی (Constructive) و خلّاق(Crative) تقسیم می شوند. در کنار هر یک از انواع بازی های ذکرشده می توان آموزش از طریق بازی را نیز در نظر گرفت. بازی های آموزشی، مشروط بر آنکه تحمیلی نباشند و کنترل، جهت و مسیر آن توسط خود کودک انتخاب شوند، نقش مهمی در تقویت حواس و قوای ذهنی و فکری او خواهند داشت. انواع جورچین، لگو، بازی با خمیرهای رنگی، نقاشی با آب رنگ یا شن های رنگی که در بازار موجودند، از این دسته هستند.

قبل از پنج ماهگی

بازی بدنی که حتی در نخستین ماه ها آغاز می شود، عمدتاً به رشد و تکامل اعمال حرکتی درشت مانند کنترل اعضا، تنه و سر کمک می کند. ماه اول و دوم پس از تولد، کودک به فعالیت های عضلانی، لگدزدن، برگشتن، غلتیدن، تکان دادن دست ها و سایر حرکات شناخته شده بدنی علاقه دارد. در یک ماهگی جغجغه را لمس کرده و فوری رها می کند.

در ۲٫۵ ماهگی از حنجره صداهای مختلف درمی آورد. از حدود ۲ یا ۳ ماهگی به کشف انگشتانش می پردازد و با گم کردنشان گریه را سر می دهد. از ۱ تا ۴ ماهگی صدا و رنگ را کشف می کند.

کودک هنگامی به اسباب بازی نگاه خواهد کرد که اسباب بازی در معرض دید او قرار گیرد. از سه ماهگی به بعد علاقه اش به اسباب بازی شدیدتر خواهد شد. از این رو، می کوشد با حرکت هر دو دست، اسباب بازی را به سوی خود بکشد و با آن تماس حاصل کند.

برای سرگرم کردن کودک تا پنج ماهگی بهتر است یک جغجغه یا اسباب بازی را به آرامی در کنار چشمان کودک حرکت دهید به طوری که چشمان وی مسیر حرکت اسباب بازی را دنبال کند. به کودک اجازه دهید که آن را در دستانش بگیرد و یا چنگ بزند، به صدا درآورد و تکان دهد.

کودک در ۴٫۵ ماهگی هر شیء را که می بیند و در دسترسش قرار دارد برمی دارد، به طرف دهان می برد، می مکد، تکان می دهد و پرت می کند.

پنج ماهگی

کودک در پنج ماهگی با دقت به دور و برش نگاه می کند، خیره شدن به دست ها موجب تفریح کودک است و وقتی که وسیله ای را در دسترس کودک قرار می دهید، با خوشحالی آن را می گیرد.

شش ماهگی

در ماه ششم خندیدن، پرتاب کردن اسباب بازی ها و لذت بردن از صدای به زمین خوردن آنها و کشیدن اسباب بازی ها به طرف خود، اگر به نخ بسته شده باشند، کودک را به وجد می آورند. کودک در این سن به مدت پنج الی ده دقیقه می تواند خودش را با اسباب بازی هایش سرگرم کند و نیز اشیا را از یک دست به دست دیگر انتقال دهد. علاقه زیادی دارد که به همه چیز دست بزند. می خواهد همه چیز را در دهان بگذارد؛ اسباب بازی ها را از طریق نگاه کردن، لمس کردن، در دهان گذاشتن و به زمین زدن کشف کند.

بنابراین، اجازه دهید که کودک با وسایل معمولی خانه مثل بشقاب، قابلمه، قاشق، روزنامه، پارچه و مانند آنها بازی کند. همچنین صورتش را با کشیدن ملحفه مخفی می کند و سپس آن را کنار می زند.

عرب گل استفاده از کتاب های نرم یا عروسک های سبک را برای کودکان تا شش ماه مناسب می داند و می گوید: اسباب بازی نرمی که صدا تولید می کند یا رنگ شادی دارد می تواند برای کودک جالب و لذت بخش باشد. در سنین ۳ تا ۶ ماهگی بهتر است اسباب بازی هایی در اختیار کودک قرار بگیرد که امنیت داشته باشد؛ زیرا در این سنین کودک همه چیز را به داخل دهانش می برد. بنابراین جغجغه های سبک که کودک آن را در دست می گیرد و اسباب بازی هایی که روی کالسکه نصب می شود، برای وی مفید است. عروسک های نرم و حلقه های رنگی هم در این سنین مناسب است.

اسباب بازی کودکان ۶ تا ۱۲ ماه

کودک در ۶ تا ۱۲ ماهگی سینه خیز می رود و راه رفتن را می آموزد و بهتر می تواند وسایل را در دستان قرار دهد. دکتر عرب گل در تشریح وسایل بازی مناسب برای سنین ۶ تا ۱۲ماهگی کودک می گوید: طی مراحل رشد به تدریج حرکات کودک دقیق تر می شود و شروع به خزیدن به اطراف، نشستن و غلت زدن روی شکم کرده و سعی می کند خودش را بالا بکشد و اسباب بازی مورد علاقه اش را بگیرد. در این سن کودک کم کم مفهوم بقا را درک می کند و این یعنی وقتی اسباب بازی جلوی چشمش نیست، تصویری در ذهن دارد و سعی می کند آن را پیدا کند. به این ترتیب قایم باشک در این سن بازی خوبی است. چیزی مثل عروسک یا خرس را زیر پتو یا پارچه پنهان کنید تا آن را پیدا کند. این بازی برای او بسیار لذت بخش است.

عروسک های نرم توپ های نرم و سبک، کتب پارچه ای، وسایل پلاستیکی یا چوبی. اسباب بازی های متحرک و ماشین هایی که کودک می تواند آن را هل بدهد، می تواند اسباب بازی های لذت بخشی برای وی باشد. پس از راه افتادن کودک در سنین ۹ تا ۱۲ ماهگی توپ بازی و قطاربازی برای تقویت مهارت های حرکتی کودک بسیار مفید است و پس از آن استفاده از وسایلی مانند تاب، سرسره با ارتفاع کم و ایمن، سه چرخه، بلوک های مختلف، تخته های قابل شست وشو برای نقاشی، وسایل بی خطر آشپزخانه، و کتاب های عکس دار پیشنهاد می شود.

یک تا دو سالگی

نوزاد در این سن به تازگی متحرک شده و حرف می زند. این سن شرایط مناسبی برای بازی های تمرینی وجود دارد. در این گروه سنی حواس پنج گانه کودکان در حال شکل گیری است و آنها از کشف و تجربه این حواس به شدت لذت می برند و به قول پیاژه کودکان بازی را وسیله ای برای لذت بردن از حواس می دانند. در یک تا یک و نیم سالگی کودک می تواند راه برود، اما ممکن است هنوز خیلی تسلط زیادی روی پاهایش نداشته باشد. بهتر از گذشته خودش را سرگرم کرده، در جستجو هایش دقیق تر عمل می کند. او همچنین می تواند ایده هایش را کنار هم بگذارد تا یک برنامه ابتدایی را شکل دهد. در این گروه “تکرار” نیز لذت بخش است. بازی دالی موشه و لی لی لی حوضک برای این سن بسیار مناسب است.

کودک در یک تا یک و نیم سالگی به تدریج اشیا را جابجا کرده و قادر است آنها را در حالت مناسبی قرار دهد؛ مثل بغل کردن عروسک.

کودکان نوپا پس از آنکه تعادل مناسب را به دست آوردند، یک اسباب بازی کشیدنی یا هل دادنی به آنها کمک می کند تا چالش های نوین را امتحان کنند. تمرین راه رفتن هم به آنها کمک می کند تا اعتماد به نفس پیدا کنند. کودک نوپا عاشق این است که هر جا می رود چیزی همراه خود داشته باشد.

برای کمک به او، فضای مشخصی را خلوت کنید تا بتواند به راحتی راه برود و با تشویق هایتان به او اعتماد به نفس بدهید تا بیشتر تلاش کند. مثل حالت رژه رفتن راه بروید تا او هم با اسباب بازی اش به دنبالتان بیاید. به او نشان دهید که چگونه گام بر می دارید و تشویقش کنید که زانوهایش را فاقد زیاده روی بالا بیاورد.

با یک اسباب بازی سواری محکم، تفریح خوبی برای کودک فراهم کنید با این کار تعادل، هماهنگی و سایر مهارت های فیزیکی در او تقویت می شود.

بازی دیگر برای این سن حالت چهره است. این بازی به بچه های دو ساله کمک می کند احساسات مختلف خود را بشناسند. مثلاً می توانید با کودک ۲ ساله خود به ورق زدن مجله یا کتاب بپردازید و چهره هایی مختلف از حالت های متفاوت را پیدا کنید؛ مثلاً اخمو، لوس، شاد و غمگین. بعد هر کدام از این حالت ها را برای کودکتان توضیح دهید و از او بخواهید چهره اش را به همان حالت دربیاورد. علاوه بر اینها بازی های دیگری هستند که به کودک کمک می کنند تا با اعضای مختلف بدنش در این سن آشنا شود و مهارت خود را در مشاهده و درک چیزهای مختلف بالا ببرد.

مکعب های پارچه ای در این سن برای نوزاد جذابند. می توانید مکعب های چوبی بزرگ را هم به مجموعه اسباب بازی های او اضافه کنید تا تفاوت آنها را از نظر جنس و بافت متوجه شود. پازل ها و جورچین ها را از این سن می توانید در اختیار کودک بگذارید، منتها برای شروع کار باید قطعات بزرگ و کمتری دارا باشند. پازل های ۲ تکه که شکل های مأنوس و شناخته شده برای کودک دارند، بهترین گزینه است. اسباب بازی هایی که در هم فرو می روند و از بزرگ به کوچک روی هم سوار می شوند هم از انتخاب های مفید برای این سن است.

دکتر عرب گل در خصوص تمایل کودک به تمرین استقلال در بازی ها در این سنین می گوید: کودک در سنین ۱۸تا ۲۴ ماهگی دستش را به سمت همه چیز دراز می کند، در را باز می کند و می بندد، لامپ ها را خاموش و روشن می کند، به وسایل آشپزخانه بیش از گذشته اهمیت می دهد و دوست دارد با هر چیزی که توجهش را جلب می کند، بازی کند. در این سن، کودک از بازی های غیرساختاریافته بیشتر لذت می برد؛ بنابراین کافی است چیزهایی که دوست دارد در اختیارش گذاشته شود تا ساعت ها سرگرم شود.

کودک ۲ تا سه ساله

کودک در ۲٫۵ سالگی مداد را با انگشتان می گیرد و می تواند خط خطی کند، با مکعب پل می سازد، توپ را با پا شوت می کند. در همین سال به دلیل افزایش قدرت عضلانی، وقتی خطی را رسم می کند با چشم نیز مراقب است که خط از محدوده تعیین شده خارج نگردد.

کودک در این سن می تواند اشیای مشابه را روی هم بچیند و ما نیز می توانیم از او بخواهیم که قاشق ها، چنگال ها و سایر چیزها را که شسته شده است، روی وسایل مشابه آنها در داخل قفسه های آشپزخانه بچیند. کودک در ۲ الی ۳ سالگی شروع به بازی هایی می کند که با تخیل همراه است. در همین سال می تواند مکعب ها را روی زمین به دنبال هم قرار داده و قطار درست کند.

در ۲٫۵ سالگی روی سه چرخه می نشیند، دسته آن را با دست می چرخاند و هدایت می کند؛ اما احتمالاً هنوز قادر به پازدن نیست.

در ۲ الی ۳ سالگی معمولاً دخترها و پسرها اسباب بازی های مشترکی دارند، ولی از این پس، پدربزرگ و مادربزرگ ها به دخترها عروسک و به پسرها ماشین هدیه می دهند. در این سن اغلب پسرها ماشین آتش نشانی و هواپیما را برمی گزینند و دخترها در جست وجوی عروسک و مرواریدهای چوبی هستند که به نخ بکشند.

در ۲٫۵ الی ۳ سالگی تقلید کردن از والدین کار مورد علاقه کودکان است و معمولاً پسر از ماشین رانی لذت می برد و دختر به آشپزی و خانه داری علاقه مند است.
۲٫۵ الی ۳ سالگی سن تخیل و بازی حرفه ای کودک است. دختر با یک کیف جراحی نقش دکتر و پرستار را بازی می کند و پس از تزریق آمپول به عروسکش، درجه حرارت بدن او را اندازه می گیرد و یا نقش یک فروشنده را بازی می کند.

در این سنین، هم دختران و هم پسران بازی های ساختن لگوها را دوست دارند و از نقاشی کردن لذت می برند. عروسک برای دختربچه ها و ماشین برای پسربچه ها باارزش ترین اسباب بازی هاست.

کودک در ۲٫۵ سالگی به تنهایی از پله ها بالا می رود و هنگام پایین آمدن دست خود را به نرده یا دیوار می گیرد. اسباب بازی هایی که جداشدنی است و به قطعات گوناگون تقسیم می شود مانند قطار، ماشین، قطعات چوبی، لگو، مکعب های چوبی، انواع پازل، و نظایر آن، بخصوص اگر رنگی باشد، مورد علاقه کودک است.

در سال سوم زندگی، با توجه به مهارت های بیشتری که کودک به دست می آورد، باید اسباب بازی هایی در اختیارش قرارگیرد که متناسب با توانایی هایش باشد؛ اسباب بازی هایی مانند قطار، اتومبیل و مکعب هایی برای ساختن، عروسک هایی که بتواند لباس های آنها را عوض کند و به آنها غذا بدهد.

کودک در ۳ سالگی مداد را مانند بزرگ ترها در دست می گیرد، با قیچی به خوبی می برد، کاغذ را لوله کرده و تا می زند، با تقلید عکس آدم می کشد، دایره می کشد و می تواند دو خط عمودی و افقی را ترکیب نماید.

در سن ۳ سالگی فرصت های مناسبی برای بازی های سرگرم کننده در خانه و بیرون از خانه برای کودک مهیا کنید؛ مانند بالا رفتن، دویدن، آهسته رفتن و پریدن. اسباب بازی هایی را مهیا کنید تا کودک آنها را از هم جدا کند؛ مانند مهره ها، البته، مهره ها باید به اندازه کافی بزرگ باشد تا بلعیده نشود.

همچنین فرصت هایی برای پر کردن و خالی کردن پیمانه ها با شن، آب، برنج و حبوبات برای کودک فراهم شود. مداد شمعی، گچ، رنگ و کاغذ برای نقاشی و نوشتن آماده کنید.

در ۳ سالگی کودک به بازی های نمایشی علاقه نشان می دهد. جلوی کودک بایستید و از او بخواهید هرکاری که شما می کنید، تکرار کند. عروسک، گاری کوچک، تختخواب عروسک، تلفن های اسباب بازی برای مکالمه و بازی های نمایشی برای کودک مهیا کنید.

کودک ۳ ساله قادر است از گلوله های رنگی به ترتیب قرمز، زرد، قرمز، زرد درست کند. او رنگ ها و فرم ها را طبقه بندی می کند. برای مثال، دکمه ها را بر طبق رنگ و اندازه مرتب می کند و می تواند چندین رنگ را نام ببرد. می تواند به مدت نیم ساعت بر روی یک بازی تمرکز داشته باشد و اگر به هدف و مقصودش برسد، راضی و خرسند می شود.

کودکان سه ساله معمولاً مکعب ها را به طور افقی قرار می دهند؛ در این سن کودک کمتر شخصاً به ساختن چیزی مبادرت می ورزد. کودک ۳ ساله در بازی با لگوها شروع به ساختن شکل معین و ساده ای می کند.

کودک در حدود ۳ سالگی دوست دارد با موادی بازی کند که بتواند به آنها ضربه بزند، فشار بدهد، تکه تکه کند و روی هم بگذارد. خرد کردن و فشار دادن مواد به کودک آرامش می دهد. گل و خمیربازی این نیاز را برطرف می کند و کودک هنگام بازی با آنها آرامش می یابد.

در این دوره وسایل نقاشی برای بازی کردن بسیار مناسب است. کودک علاقه به مدادرنگی و ماژیک دارد. قطعات چوبی که بتوان از بین آنها نخ یا ریسمانی رد و آنها را ردیف کرد نیز کودک را سرگرم می کند. در پارک ها می توان از تاب، الاکلنگ، سرسره و نردبان با رعایت نکات ایمنی استفاده کرد.

آویزها و فرفره ها از جمله وسایل و ابزار بازی هستند که کودکان به هنگام ۳ سالگی می توانند در ساختن آنها همکاری کنند. پازل هایی که از قطعات کمتر (چهار پنج) تشکیل شده اند برای کودکان سنین پایین دو تا سه سالگی مناسب هستند. کودک در ۳ سالگی می تواند کاغذ را قیچی کند.

برای بازی با دو یا سه کودک ۳ ساله، که مشغول توپ بازی هستند، ما نیز به عنوان بزرگ سال می توانیم وارد شده و هرگاه توپ به طرف ما می آید، آن را گرفته و به سوی یکی از کودکان بیندازیم؛ در این سن غالب کودکان بدین گونه بازی ها علاقه مندند.

کودک در سن ۲٫۵ الی ۳ سالگی بیشتر در کنار کودکان به بازی مشغول می شود، ولی با خود آنها بازی نمی کند.

کودکان ۳ ساله اولین تلاش ها را برای انجام بازی مشترک با ۲ الی ۳ همبازی شروع می کنند. کودک در دسته های ۳ نفری در بازی ها و فعالیت های دیگر کودکان شرکت کرده و به تدریج، آمادگی پیدا می کند که حقوق دیگران را درک کند.

در این سن، بیش از هر زمان دیگر، برای تصاحب اسباب بازی، زد و خورد می کند. بازی های گروهی که در این سن حداکثر با ۳ نفر شکل می گیرد، ناپایدار بوده و به زودی از هم پاشیده می شوند؛ زیرا کودکان در این سن می توانند در آن واحد فقط با یک نفر بازی کنند.

کودک در ۳ سالگی پرسش های گوناگون و بازی با صندوق و جعبه و آجر و تخته و جست وخیز با طناب را دوست دارد و می تواند سوار سه چرخه شود و رکاب بزند.

برای سرگرم کردن کودک ۲ الی ۳ سالگی لوازمی مثل وسایل نقاشی (مداد شمعی، گچ، آب رنگ، قلم مو، مداد رنگی)، خمیزبازی و گل رُس، توپ، سه چرخه، الاکلنگ، سرسره و تاب کوچک، انواع پازل یا ۴ تا ۵ قطعه مانند پازل آدمک، خانه و…، مرواریدهای چوبی درشت، لگو، مکعب های چوبی رنگی، قطار، ماشین، قطعات چوبی، عروسک و وسایل آن مثل تختخواب عروسک، لباس عروسک و…، قیچی و کاغذ باطله جهت برش، تلفن اسباب بازی، طناب، گاری، کامیون، دومینو، و تخته سیاه کوچک مفید است.

کودک سه تا پنج ساله

کودک در این سن به راحتی می دود، می پرد و از انجام حرکت آکروباتیک یا فعالیت های بیرون از خانه لذت می برد. مهارت های دستی اش دیگر کامل شده و حالا حتی قادر است به خوبی قیچی در دست بگیرد و کاغذی را قیچی کند. کودک ۳ تا ۵ ساله یک سازنده قهار است و می تواند از هر چه به دستش می دهید یک شاهکار خلق کند. رنگ ها، اشکال و اعداد را می شناسد، قوانین را درک کرده و مسئولیت پذیری بیشتری دارد، واقع گرا تر شده و به اسباب بازی های فانتزی کمتر علاقه نشان می دهد، بلکه بیشتر اسباب بازی هایی را می پسندد که مشخصات واقعی دارا باشند. به بازی های نمایشی بیشتر از بازی های خیالی تمایل دارد.

انواع جورچین و چوب چین ها با تکه های زیاد و مکعب های کوچک و بزرگ هنوز هم برای کودک جذاب و مفیدند و او می تواند با ترکیب مکعب ها شکل هایی بسازد که گاهی واقعاً حیرت انگیز هستند. لگو گزینه دیگری است که فکر، دست ها و دید کودک را مشغول می کند و نتیجه ای شگفت انگیز به دنبال دارد،

کودکان ۵ ساله گاهی با لگو چیزهایی می سازند که هم خلاقیت، هم زیبایی و هم ساعت ها سرگرمی را با هم یک جا دارد. تخته های میخ و چکش از دیگر اسباب بازی های مناسب این سن است. این تخته ها اشکال هندسی آماده ای دارند که کودک با کنار هم قرار دادن و ترکیب آنها و کوبیدن چکش روی شان می تواند شکلی نوین خلق کند.

کودک شش ساله و آماده برای پیش دبستانی

کودک شش ساله آماده ورود به پیش دبستانی است، او در این سن مستطیل (با دو قطر آن)، لوزی (با محور طول افقی) و دایره و مثلث به صورت مماس داخل و خارج می کشد.

کودکان ۶ ساله معلومات خود را که از تجارب شخصی و یا از داستان های نقل شده کسب کرده است را به صورت ماهرانه ای در بازی ها به کار می گیرند.

در سن ۶ سالگی بازی های فردی، که به صورت دویدن و بالا رفتن بود، به صورت بازی های جمعی درمی آید. کودک بیشتر اوقات با کودکان دیگر بازی می کند، ولی یک همبازی را ترجیح می دهد و تمایل به بازی در گروه های کوچک در او دویده می شود، بازی ابداع می کند و در هنگام بازی قواعد و مقررات آن را تغییر می دهد.

در این سن کودکان علاقه مند به بازی های نمایشی هستند و از این طریق احساس لذت می کنند. بازی ذوقی تقریباً در سن ۶ سالگی ظاهر می شود. کودکان در این سن بیشتر اوقات علاوه بر سه چرخه، دوچرخه سواری نیز می کنند. پریدن با یک پا به طور یک در میان و جست و خیز کردن، کنترل بیشتر روی حرکات ظریف بدن، شروع استفاده از وسایلی مانند مسواک، قیچی، اره، مداد، چکش و سوزن برای دوخت و دوز و… مخصوص این سنین است.

کودک در ۶ سالگی توپ را با یک دست می گیرد، از مقررات بازی پیروی کرده و همبازی انتخاب می کند.

کودک شش ساله می تواند از میز تحریر و صندلی، جعبه رنگ و وسایل نقاشی، وسایل باغبانی (بیلچه، شن کش و…، فرفره، طناب برای طناب بازی، وسایل خیاطی (سوزن و نخ)، دوچرخه، توپ با راکت، قیچی و کاغذ، انواع عروسک (عروسک خیمه شب بازی و…)، گِل رس، خاک، شن استفاده کرده و با آنها بازی کند.

.

منبع : https:portal-rangi.com