صفحه نخست
اخبار آکانیوز سرگرمی فیلم سلامت آشپزی شیرینی پزی خانه داری خانواده سبز ازدواج کودک داری ورزش بیوگرافی عکس اطلاعات عمومی ایرانگردی جهانگردی تعبیر خواب بازی فرهنگ

علت اصلی ایجاد ترس در کودکان راه ایجاد آرامش

راه درمان ترس کودک و ایجاد آرامش و بهترین روش برای شجاع کردن کودک و چرا کودکان ترسو می شوند و دلیل ترسو شدن کودکان و علت اصلی ایجاد ترس را در آکاایران ببینید

آکاایران: علت اصلی ایجاد ترس , چرا کودکان ترسو می شوند , بهترین روش برای شجاع کردن کودک , دلیل ترسو شدن کودکان , راه درمان ترس کودک و ایجاد آرامش

چقدر به تلویزیون خانه تان اعتماد دارید؟ آیا کودکتان را با آرامش مقابل تلویزیون رها مى کنید و خودتان دنبال کارتان مى روید؟ تحقیقات پژوهشگران ثابت کرده است که برنامه هاى آموزشی تلویزیون که کودکان در دوران پیش دبستانى از آن استفاده مى کنند، باعث موفقیت و رشد و شکوفایی آن ها در بزرگ سالى مى شود؛ اما سؤالى که اینجا مطرح مى شود این است که چند درصد از کودکان پای برنامه هاى آموزشی و برنامه هاى مخصوص سن و سالشان مى نشینند و این محیط امن آموزشی چقدر مى تواند ایمن باقی بماند؟ اگر از تلویزیون بد استفاده شود، این جعبه ى جادو مى تواند به راحتى کودکان را با تصاویر و فیلم هایى روبه رو کند که باعث بروز آسیب هاى روانی قابل ملاحظه اى شوند. آسیب هاى روانی ای که تا دوره ی بزرگ سالى هم حضور آن ها ً قابل ردیابی است و هیچ وقت فراموش نمی شود؛ اینجاست که ضرورت حضور پررنگ پدر و مادر کاملا احساس می شود. جایی که باید کنترل تلویزیون و کودک را دستشان بگیرند تا فرزندشان متناسب با سنش، برنامه هاى مخصوص خود را تماشا کند، نه اینکه پای ثابت همه ی فیلم ها و سریال هاى مخصوص بزرگ سالان باشد.

آکاایران: علت اصلی ایجاد ترس در کودکان راه ایجاد آرامش

علت اصلی ایجاد ترس در کودکان راه ایجاد آرامش

کودکان در دهه ى اول زندگى شان هر چیزی را که مى بینند یا مى شنوند، به خوبى در ذهن خود ثبت مى کنند. به همین دلیل تماشای فیلم هایى با خشونت زیاد مى تواند برای همیشه در خاطر کودک بماند. تماشای صحنه هایى با درصد خشونت بالا و رفتارهاى بى پروا و پرخاشگرانه باعث به وجود آمدن نوعی تفکر معیوب و عوامل استرس زا در کودکان مى شود. کارشناسان معتقدند کودکانی که پای ثابت تماشای فیلم هاى خشن و ترسناک و پر از صحنه هاى خون و خونریزی هستند، نسبت به کودکانی که هیچ وقت این فیلم ها را تماشا نمى کنند، پاسخ عاطفی پایین ترى دارند و احتمال بیشتری وجود دارد که از صحنه هاى خشن فیلم تقلید کنند و رفتارهای خشونت آمیز از خود نشان بدهند. آکادمی اطفال آمریکا در تحقیقاتی به این نتیجه رسیده است که قرار گرفتن در معرض خشونت رسانه ها و فیلم ها باعث افزایش رفتار پرخاشگرانه در کودکان مى شود و کم کم کودکان به خشونت عادت مى کنند و این موضوع باعث مى شود در مراحل بعدی زندگی هم خشونت بخشی از وجودشان و یک رفتار طبیعی و عادی برای آن ها باشد. در حادثه ی کلمباین (حادثه ی تیراندازى که در 20 آوریل 1999 در دبیرستان کلمباین، واقع در شهر کلمباین که یک منطقه غیر صنعتى در جفرسون کانتى ایالت کلرادو است، اتفاق افتاد) دو مرد جوان که عامل این تیراندازی بودند، گفتند ساعت هاى زیادی را پای بازى هاى ویدئویى خشن و تماشای فیلم هاى اکشن و ترسناک گذرانده اند. همچنین این محققان میگویند تماشای اعمال خشونت آمیز به طور مستمر در کودکان پسر دیده مى شود. به این دلیل که بیشتر مردان هستند که در فیلم ها و بازى هاى ویدئویى مرتکب اعمال خشونت آمیز، دزدی، زدوخورد و سرقت از بانک و ... مى شوند. این گونه کودکان بدون اینکه با عواقب آن آشنا شوند، به مرور با این اعمال خو مى گیرند تا جایی که دیگر این رفتار برایشان عادی مى شود.

علت اصلی ایجاد ترس در کودکان راه ایجاد آرامش

این ترس باقی مى ماند

دکتر جوان کنتر (joanne cantor) محقق و روان شناس و نویسنده ی کتاب «مامان من مى ترسم» درباره ی تأثیر فیلم هاى ترسناک و آسیب هایی که دیدن آن ها در پی دارد، از دانشجویانش خواست هرکدام گزارش هاى کوتاهی درباره ی هر چیزی که در تلویزیون باعث ترسشان شده، بنویسند. او مى گوید وقتی این گزارش ها را خوانده، در برابر یک حقیقت تکان دهنده قرارگرفته است؛ اینکه تقریباً همه دانشجویان توانسته بودند ماجرایی را که آن ها را تحت تأثیر شدید روانی قرار داده، به یاد بیاورند. سؤال این بود: «آیا تابه حال از یک برنامه ی تلویزیونی یا یک فیلم سینمایی ترسیده اید که بعد از پایان آن، ترس همچنان در وجودتان باقى مانده باشد؟» از بین 103 دانشجویی که به این سؤال جواب داده بودند، 96 نفر وحشت ناشی از یک فیلم یا نمایش تلویزیونى خود را به شفافیت هرچه تمام تر توضیح داده بودند. مثلا یکی از دانشجوها درباره ی یکی از فیلم ها و تأثیر بلندمدت آن بر خود، توضیح داد: «بعد از تماشای فیلم «آرواره ها» تا یک هفته کابوس مى دیدم. احساس مى کردم در یک تله بدون راه فرار گیرکرده ام و کوسه ها دور من شنا مى کنند. هنوز هم گاهی آن کابوس را مى بینم. این فیلم فقط شب ها مرا آزار نمى داد، از آن روز تابه حال از این که به اقیانوس و حتی دریاچه نگاه کنم، وحشت دارم. مى ترسم که مبادا کوسه اى آنجا باشد. حالا دیگر لذت تماشای دریا و اقیانوس و ساحل را از دست داده ام و این ترس همیشه با من است.» کنترل از ترس باقى مانده در صدای دانشجوها هم شگفت زده شده و توضیح مى دهد: «وقتی دانشجویان در بحث هاى کلاسی درباره ی این تجربه ها صحبت مى کردند، باقى مانده ترس را مى شد در صدای آن ها پیدا کرد.» بعد از این تحقیقات، دکتر کنتر به این نتیجه رسید که یک چهارم دانشجویانی که در کودکی فیلم هاى ترسناک و خشن تماشا کرده اند، هنوز ته مانده ی ترس ناشی از این تصاویر وحشت زا را احساس مى کنند.

علت اصلی ایجاد ترس در کودکان راه ایجاد آرامش

مى ترسند چون کودک هستند

دکتر کنتر معتقد است کودکان زمان زیادی برای فرق گذاشتن بین خیال و واقعیت نیاز دارند. برای یک کودک خردسال تفکیک این موضوع که چه چیزی ساختگی و چه چیزی غیر ساختگی است، خیلی راحت نیست. به همین دلیل خیلی از پدر و مادرها تصور مى کنند با گفتن این موضوع که این داستان یا فیلم واقعی نیست، مى توانند به او کمک کنند تا بر ترسش غلبه کند؛ حقیقت این است که این توضیح معمولاً برای کودکان اطمینان بخش نیست. این استاد دانشگاه مى گوید: در یک آزمایش، به دو گروه سنی کودکان پیش از دبستان و کودکان 9 تا 11 ساله فیلم جادوگر شهر زمرد را نشان دادیم. قبل از نمایش هم به هر دو گروه گفتیم که داستان فیلم ساختگی است و واقعیت ندارد، اما این توضیح هیچ کمکی نکرد تا کودکان پیش دبستانى نترسند و حس کنند که داستان واقعی نیست، درصورتى که کودکان 9 تا 11 ساله خیلی خوب دریافتند که داستان ساختگی است. این که به خود بگویید این تصویر واقعیت ندارد، راه و روشی مفید برای کاهش ترس است اما این روش برای کودکان بزرگ تر از سن پیش دبستانى مؤثر است نه کودکان کم سن و سال تر؛ یعنی روش هاى شفاهی به این دلیل روی کودکان خردسال تأثیر ندارد که کودکان خردسال کاملاً متوجه تصاویر ظاهری و چیزهایی مى شوند که به آسانى قابل درک است و اینکه آن ها توان استفاده از افکار انتزاعی برای چیرگی بر تصاویر ترسناک را ندارند.

چگونه آرام می گیرند؟

روشی که بر کودکان خردسال تأثیر مى گذارد، بیان واژه ها یا عملیات پیچیده ی ذهنی نیست. به آرامى صحبت کردن، نوازش کردن و در آغوش گرفتن، به کودکان آرامش مى دهد. همان کودکانی که مى گفتند، بیان جمله ى توضیحی «این تصاویر واقعی نیست» هیچ کمکی برای کم کردن ترسشان نمى کند، توضیح دادند وقتی از تماشای فیلمی مى ترسند، خوردن یک خوراکی یا در آغوش گرفته شدن توسط پدر یا مادر و لمس کردن اسباب بازى به آرامش آن ها کمک مى کند. موضوعی که این پژوهش مطرح مى کند، این است که با دادن یک لیوان آب و در برگرفتن کودک و لمس فیزیکی، بهترین کمک برای انحراف ذهن او از موضوع فیلم ترسناک است. عامل ترس یعنی تلویزیون را خاموش کنید و کودک را از آن فضا بیرون بیاورید. حافظه ی تصویری کودکان ممکن است بارها و بارها تصاویر ترسناک را به یاد بیاورد، بنابراین بهتر است در چنین مواقعی او را با چیز دیگری سرگرم کنید. به دلیل ظرفیت پایین مغز کودکان، به خاطر سپردن صحنه هاى ترسناک درحالى که ذهن بر فعالیت دیگری تمرکز مى کند، دشوارتر است.

منبع :