صفحه نخست
اخبار آکانیوز سرگرمی فیلم سلامت آشپزی شیرینی پزی خانه داری خانواده سبز ازدواج کودک داری ورزش بیوگرافی عکس اطلاعات عمومی ایرانگردی جهانگردی تعبیر خواب بازی فرهنگ

عاشق هم باشید!

جدال و کشمکشهای دائمی بین والدین تأثیر نامطلوبی بر روح و روان فرزندان می‏گذارد. محیط بی‏صفای خانوادگی و خشونت و ... کانون خانه را سرد و بی‏فروغ می‏سازد. و فقر فرهنگی والدین از نقطه‏نظر تربیت فرزندان و بی‏مهری را در آکاایران ببینید

جدال و کشمکشهای دائمی بین والدین تأثیر نامطلوبی بر روح و روان فرزندان می‏گذارد. محیط بی‏صفای خانوادگی، فقر فرهنگی والدین از نقطه‏نظر تربیت فرزندان، بی‏مهری، خشونت و ... کانون خانه را سرد و بی‏فروغ می‏سازد. در چنین خانواده‏ای پدر و مادر به جای مهرورزی به یکدیگر و به فرزندان، به مجادله با یکدیگر می‏پردازند و فرزندان را به حال خود وا می‏گذارند.

الفاظ زشت و ناخوشایندی که بعضی از والدین بدون پروا در مقابل فرزندان، به یکدیگر می‏پرانند، صرف‏نظر از جنبه بدآموزی، روح و روان فرزندان را تیره می‏سازد.

«...» 18 ساله و اهل قم می‏باشد. وی در دوره پیش‏دانشگاهی درس می‏خواند و در این باره می‏گوید: «پدر و مادرم افراد تحصیل‏کرده‏ای هستند. مادرم لیسانس روان‏شناسی و پدرم لیسانس اقتصاد دارد. از بیرون هر کس زندگی ما را ببیند به حال ما غبطه می‏خورد؛ درآمد خوب، رفاه مطلوب، پدر و مادر تحصیل‏کرده و فرزندان باهوش و مستعد. اما از درون همه اینها جز مشتی خاکستر نیست. پدر و مادرم هر دو شاغل هستند و بیشتر اوقات در کنار هم نیستند، ولی همین که از سر کار برمی‏گردند خانه به جهنمی سوزان تبدیل می‏شود. مثلاً پدرم به مادرم می‏گوید چرا استکانی که برای من در آن چایی آوردی، این قدر لک دارد و توجیه مادرم که به علت آب شور، ظرف‏ها همه لک می‏شوند و او وقت ندارد ظرف‏ها را دستمال بکشد، همین مسأله به ظاهر بسیار کوچک، باعث نزاعی سخت بین پدر و مادرم می‏شود. و ما فرزندان هم انگار نه انگار که وجود خارجی داریم تا کمی به ما فکر کنند. برای اینها فقط آنچه مهم است؛ خوراک خوب، پوشاک خوب و به قول امروزی‏ها کلاس گذاشتن جلوی دیگران است! پدرم بیماری خودخواهی دارد و مادرم هم فکر می‏کند، چون سر کار می‏رود، دیگر نباید دست به کاری در خانه بزند. گویا نمی‏داند مهمترین وظیفه یک زن، خانه‏داری است. من و خواهرم بیشتر سعی می‏کنیم اوقات خودمان را در کتابخانه سپری کنیم تا خانه!».

کانون خانواده که بر اثر تعارض و نفاق و جدال بین پدر و مادر آشفته است، آثاری در روان فرزندان می‏گذارد که چندین سال بعد به صورت عصیان جوانی و سرکشی از مقررات پیرامون خود بروز می‏کند. بررسی زندگی بسیاری از نوجوانان بزهکار ثابت کرده که بی‏مهری و نزاع بین والدین و نامساعد بودن اوضاع خانواده، تأثیر عمده‏ای در بروز بزهکاری آنان داشته است. درون خانه هم، فرزندان ممکن است همان رفتاری را که والدین نسبت به یکدیگر اعمال می‏کنند، نسبت به آنها اعمال کنند. دوستی می‏گفت پسری را می‏شناسد که از بس پدر او به بهانه‏های واهی مادرش را کتک زده است، پسر هم یاد گرفته و بر سر کوچکترین موضوع مادرش را به باد کتک می‏گیرد.

عدم احترام والدین به یکدیگر، متوقع بودن از یکدیگر، انتظارات بیجا داشتن و ... باعث می‏شود فرزندان نیز این گونه خودسر و بی‏پروا بار بیایند.

 

نوجوانان و جوانان مهمترین انتظاری که از پدر و مادر دارند، مهر و محبت می‏باشد. صفای خانوادگی و احترام گذاشتن به یکدیگر از هر چیزی برای آنها دلنشین‏تر است. یادمان باشد که والدین باید در درجه اول به یکدیگر عشق بورزند و ثمره این عشق را در روح و روان فرزندان متجلی نمایند. نوجوانان و جوانان نیز باید با درک مسائل و مشکلات احتمالی والدین، سعی کنند از بروز تنش‏ها و جدال‏ها در خانواده جلوگیری نمایند.

نوجوانانی که مدام در خانه شاهد جنگ و جدالهای پدر و مادرند و از روابط روحی حیات‏بخش در محیط خانه محرومند، گاه برای جبران کمبودهای روحی خود به راحتی به سوی چیزهای دیگری جز خانواده کشیده می‏شوند و چون تجربه کافی ندارند، به راحتی در گرداب حوادث غرق می‏شوند.

ایجاد روحیه نظم و همکاری در خانواده، احترام گذاشتن به عقاید یکدیگر، گذشت نسبت به خطاهای کوچک، عیب‏جویی نکردن از یکدیگر، سپاسگزار بودن نسبت به هم، و نداشتن توقعات بیجا از یکدیگر در ارتباط فرزندان با والدین و والدین با یکدیگر، باعث می‏شود که کانون خانواده سرشار از صفا و محبت باشد. در چنین خانواده‏ای است که پیوند روحی و عاطفی عمیق بین والدین با یکدیگر و با فرزندان به وجود می‏آید و این پیوند سبب می‏شود که بسیاری از نیازهای روحی فرزندان در محیط خانواده برآورده شود و از این بابت دچار کمبود نشوند.

 

اگر والدین بخواهند فرزندان آنها در کنارشان باقی بمانند و مسائل و مشکلات آنها باعث قطع ارتباط روحی فرزندان با آنها نشود، باید با ایجاد رابطه‏ای صمیمانه مابین خود، محیط خانواده را به پناهگاهی امن برای فرزندان تبدیل کنند. پناه بردن به دوستی‏های خطرناک یا روابط پنهانی به ویژه در مورد دختران، گاه ناشی از نبودن روابط صمیمانه والدین با یکدیگر و با فرزندان می‏باشد. نوجوانانی که مدام در خانه شاهد جنگ و جدالهای پدر و مادرند و از روابط روحی حیات‏بخش در محیط خانه محرومند، گاه برای جبران کمبودهای روحی خود به راحتی به سوی چیزهای دیگری جز خانواده کشیده می‏شوند و چون تجربه کافی ندارند، به راحتی در گرداب حوادث غرق می‏شوند. پس وظیفه ما این است که با رفتار خود فرزندانمان را از خانه فراری ندهیم.

 

منبع : tebyan.net